De lessen van de moskee-controverse

By • on September 11, 2010

Als iemand die geïnteresseerd is in de niet-politieke aspecten van de Ground Zero moskee (bedrijfsplan, bestemmingsplan, financiering, etc) is Barry Rubin tot de conclusie gekomen dat niet per sé het verzet tegen de bouw, of ondersteuning van het project het belangrijkste is, maar het begrijpen ervan.

Met andere woorden: er kunnen mensen zijn die dit project hartstochtelijk steunen maar toch ook nog veel kunnen leren van de hele affaire.

Een geheel andere kijk op de Ground-Zero-Moskee controverse

door Barry Rubin

Laat ik de twee belangrijkste lessen samenvatten die in het “bouwen-of-niet-bouwen”-debat op de achtergrond blijven:

  • Het belangrijkste probleem in een dergelijke kwestie is niet de discriminatie van de initiatiefnemers — zeker niet vanuit de overheid en de massamedia — maar de bijzondere privileges voor hen. Zelfs als iemand voorstander is van de bouw van het project, moet het opvallen dat de overheid en de media er alles aan gelegen is om het te ondersteunen en iedere serieuze discussie over de kwestie te smoren.
  • Radicale islamisten doen zich voortdurend voor als zijnde gematigd — daarbij voor een groot deel afhankelijk van de desinteresse van de overheid, de media en de academische wereld om hun achtergronden en referenties te onderzoeken. Zelfs als men van mening zou zijn dat dit niets te maken moet hebben met de bouw van het moskeeproject, zou een waarnemer dat punt moeten inzien. Telkens als de imam en zijn echtgenote — die een belangrijk leider van het project is — de kans hadden om bruggen te bouwen, matiging uit spreken en critici te overtuigen, hebben zij de situatie laten ontvlammen en voor een harde opstelling gekozen.

Zoals ik schreef, kan men deze twee punten begrijpen — en de juiste conclusies trekken — zelfs als men een voorstander is van de bouw van het project.

Voor een belangrijk deel is deze hele controverse niet onstaan als één of ander islamitisch triomfalistisch project, maar veeleer als het resultaat van een geniepige, tamelijk grillige ontwikkelaar met een zucht naar respect en roem die het verkocht aan een ambitieuze, islamistisch-georiënteerde imam als iets dat van hem een grote ster zou maken met ongelooflijk veel geld en macht. En natuurlijk zou die macht en roem vervolgens dan kunnen worden gebruikt om zijn islamitische agenda te promoten.

Dus laten we voor het moment even de voors en tegens van de bouw van dit project aan de kant zetten en het evalueren zonder een standpunt over de kwestie in te nemen. Dan is dit is wat opgemerkt kan worden: in plaats van het slachtoffer van discriminatie te zijn, was het moskeeproject de focus van een bijzonder privilege dat niet aan iemand anders zou zijn gegund, iets waar in alle andere gevallen geen sprake van zou zijn geweest.

Dat betekent niet dat er geen grotere implicaties zijn met betrekking tot locatie van de moskee en wat de reacties op het project naar voren brengen over haar islamitische doelen, de Amerikaanse houding tegenover de islam of politieke islam en de grondwettelijke garanties met betrekking tot de vrijheid van godsdienst. Deze punten zijn al door velen onder de loupe genomen. Maar niet dit

Als het niet omwille van de bijzondere voorrechten zou zijn die het is toegekend, zou het project nooit van de grond zijn gekomen. De initiatiefnemers bezitten niet alle onroerend goed waar het voornemens is te bouwen, en heeft niet met de eigenaar overlegd, de Consolidated Edison Electric Company; het beschikt niet over de nodige financiering noch heeft het enig zicht op het verkrijgen ervan; en de ontwikkelaar heeft een extreem slechte staat van dienst wat juridische kwesties betreft.

De imam zelf is tamelijk vaag, of op zijn minst schimmig. Onder andere kreeg hij een fiscale vrijstelling voor een moskee van naar verluidt 500 leden, dat zou zijn gevestigd in wat een klein appartement is dat op naam staat van de echtgenote van Feisal Rauf [Daisy Khan]. (Hint: als een vermeende religieuze instelling als adres opgeeft “Appartement 10E,” is dat een indicatie dat het geen grote permanente instelling is.) Betekent dit nu dat alle christelijke voorgangers dan brandschoon zijn? Neen, maar ongeacht hun morele standaard of theologische opvattingen, als ze een enorm kerkproject willen uitvoeren kunnen zij maar beter voldoen aan de eisen van het rechtsgebied anders zou hen niet moeten worden toegestaan beton te gaan storten.

Nee, in tegenstelling tot de algemene opvatting, kan u niet zomaar bouwen wat u wilt waar u ook maar wilt, zelfs niet als dat gebouw een religieuze bestemming heeft. Er zijn stedelijke verordeningen, bestemmingsplannen, en tal van andere ssorten regelgeving. En daar zijn [over het algemeen] goede redenen voor.

In deze context echter, met al het andere vergelijkbaar hetzelfde, zou geen enkel kerk- of synagogeproject zijn goedgekeurd voor deze locatie en onder deze omstandigheden en met een dergelijke groep die het project leidt. We moeten niet vergeten dat negen jaar na de aanslagen van 11 september, de stedelijke autoriteiten zo kieskeurig zijn geworden, dat er zelfs vrijwel geen vooruitgang wordt geboekt met het bouwen van iets op de plaats van het World Trade Center.

Voor een Grieks-orthodoxe kerk die vlak naast he WTC stond is nog geen toestemming om het te herbouwen, terwijl dat kerkgenooschap nu met lede ogen moet toezien hoe een moskeeproject in de buurt in vliegende vaart wél de nodige papieren heeft gekregen.

Welnu, dat is nog eens een groots falen, iets dat te wijten is aan een verlammende bureaucratie en een gebrek aan visie. Maar in het geval van het moskeeproject stonden alle lichten op groen en werden er verder geen vragen gesteld. De autoriteiten zwaaiden van waanzinnig restrictief naar idioot tolerant, alleen omdat ze tolerant wilden lijken, of ervoor vreesden voor kwezels uitgemaakt te worden. Beide uitersten van dergelijke gedragingen zijn uitermate verkeerd. Deze mensen worden verondersteld om beslissingen te nemen over de merites van de zaak.

Het probleem met dit alles is noch de islamistische subversieve inspanning, noch vermeende islamofobie, maar juist de fouten die een uitvloeisel zijn van een samenleving die al haar eigen normale, routinematige regels (met volgens de wet gelijke Justitie) overboord zet om uit angst, manipulatie, en misplaatst schuldgevoel aan een bepaalde groep voorrechten te verlenen.

Door dit te zeggen, ontken ik niet de heiligheid van de locatie, de Grondwet, of andere zaken, maar richt ik mij terzijde van dergelijke overwegingen alleen op iets anders dat zondermeer een discussie waard is.

Tot nu toe zijn in de staat New York 242 moskeeën gebouwd, zonder noemenswaardige serieuze oppositie of protesten. Geen probleem dus. Maar in dit specifieke geval, zelfs als de sponsors deze bijzondere moskee “uptown” hadden willen bouwen, zou het geblokkeerd moeten worden op normale gronden. Als het project zonder enige politieke oppositie gewoon door was gegaan, is het zeer waarschijnlijk dat het de finaciering niet rond had kunnen krijgen (of zich afhankelijk van zulke enorm onsmakelijke bronnen had moeten maken dat het zichzelf in diskrediet had gebracht), en in een faillissement was geraakt met de achterlating van een verwarrende zakelijke puinhoop.

Dit verhaal is ook een verhaal over de grenzen aan gematigdheid voor elke moslimleider die goed gespekt en populair wil zijn. Op zijn best is Rauf iemand die bang is om iets te zeggen wat bij islamisten weleens niet in goede aarde zou kunnen vallen; in het ergste geval is zelf een radicale islamist.

Het is waar dat zijn brieven aan de Wall Street Journal en de New York Times alweer 30 jaar oud zijn. Toch ontwijkt de imam van de Ground Zero moskee nog steeds iedere beantwoording op de vraag of zijn opvattingen sinds die tijd veranderd zijn, en is er niets dat wijst op een breuk met dat verleden.

In één van die brieven steunt hij de Iraanse revolutie [van Khomeini]. Er is een belangrijk punt dat hierbij onopgemerkt is gebleven. Rauf’s openlijke lof voor die revolutie kwam precies op het moment dat het extremisme ervan duidelijk was geworden: de totale overname van de staat door radicale islamisten, de afzetting van zelfs de meest gematigde moslims uit de macht, de onderdrukking van seculier-links. Hij onderstuende niet de omverwerping van de sjah en de opkomst van de democratie, maar de triomf van ayatollah Ruhollah Khomeini en alles wat dat met zich meebracht.

In een andere brief stelt hij dat de vrede plus het geduld van moslims erin zal resulteren dat Israël gewoon nog een door Arabieren gedomineerd land zou worden. Ook hierin is zijn precieze invalshoek onthullend. Men zou kunnen stellen dat hij bezig was om de moslims aan te moedigen om vrede te sluiten met Israël omdat zoiets hoe dan ook het bereiken van de totale overwinning voor hen efficiënter zou maken. Maar door vrede te presenteren als een truc om Israël te vernietigen, verkondigde hij een ongemakkelijke parallel met wat radicale islamisten in het geniep in het Westen uitvoeren: middels de prettentie een compromis te zoeken en het voorwenden van gematigdheid, de macht grijpen. De verschillende versies van zijn boek doet ook vermoedens rijzen over zijn ware overtuigingen en intenties, net als bij veel van zijn andere acties.

De imam zou gereageerd kunnen hebben op deze en andere kwesties, met een aanpak die past in de moderatie van de gematigdheid en het bruggebouwen die hij en zijn vrouw menen te vertegenwoordigen. Hij zou hebben kunnen zeggen: Ja, ik heb de Iraanse revolutie eerst goedgekeurd, maar bij nader inzien van hoe extreem repressief het regime uitpakte, heb ik geconcludeerd dat het niet mijn opvatting is over wat de islam betekent, noch dat ik voorstander van een theocratische islamitische regeringvorm ben.

Maar dat zei hij niet. Onderschrijft hij écht het Iraanse regime als een illustratie van zijn soort van islam? Of hoopt hij misschien stapels geld in te kunnen zamelen voor het project, of is hij alleen terughoudend met kritiek op alles wat islamitisch of islamitistisch is? Als hij dat had gedaan, zou het de kritiek op hem hebben ondermijnd en hem het applaus hebben opgeleverd van vele Amerikanen. Maar dat is zijn prioriteit niet.

Ook zou hij over Israël hebben kunnen zeggen dat hij danwel ooit de vernietiging ervan voorstond, hoewel met politieke middelen, maar nu, jaren later, dit idee niet realiseerbaar ziet en voorstander is van een echte twee-staten-oplossing [of dat Jordanië wat zou moeten inschikken]. Hij zou dan kunnen aanvoeren dat vrede en vlotte oplossing zou zijn in een compromis in het belang van de Palestijnen.

Maar dat zei hij niet. Integendeel, hij ontweek de vraag. Dus steunt hij de vernietiging van Israël. Maar is dat uit een besef dat een voorkeur voor een echte en duurzame vrede de radicale islamisten in de wielen zou rijden, of is het dat hij vreest dan het type mensen of regering af te schrikken bij wie hij geld wil inzamelen? Nogmaals, het komt in de praktijk op hetzelfde neer.

Zijn voornaamste zorg is dan ook niet om de Amerikanen gerust te stellen of om bruggen te bouwen, maar om niets te zeggen dat definitief zou laten zien dat hij geen radicaal of islamist is. Natuurlijk zou hij er ook van kunnen uitgaan dat hij er wel mee weg zal komen, aangezien degenen die zijn project odersteunen geen aandacht besteden aan dergelijke kwesties en degenen die zich ertegen verzetten door de overheid en in de media worden gedemoniseerd.

Toch was een dergelijke nep- (of gelimiteerde) gematigdheid voldoende om bij velen in de elite de teddybeer van New York te maken. Ondertussen worden echte en moedige gematigde moslims, waarvan een aantal zich verzetten tegen de moskee, grotendeels gemeden in het Westen.

Geconfronteerd met de kritiek, haalde de echtgenote van de imam (één van de [door Bert Koenders gesubsidiëerde] leiders van het project), uit naar naar Amerika en de Amerikanen in het algemeen als zijnde “verder dan islamofobie.” Kort daarop zei Rauf dat het verplaatsen van de moskee aan moslims in de hele wereld signaal zou afgeven dat “de islam wordt aangevallen”. Nou, is dat niet wat Daisy hen al vertelde?

Ze had net zo gemakkelijk een benadering kunnen kiezen van ‘kijk naar alle geweldige mensen die ons steunen, is Amerika niet geweldig?’ en ‘Zijn er mensen die tegen ons protesteerden? Welnu, dat is waar een democratisch debat over gaat. En het is dan mijn taak om ze te overtuigen en middels transparantie hun zorgen weg te nemen. Is dat niet waar het bouwen van bruggen allemaal over gaat?’

Integendeel, Rauf en zijn vrouw Daisy speelden de islamofobie-kaart, van hoe verschrikkelijk Amerika wel niet is. Door het conflict te escaleren en te veroordelen — eerder dan hun critici proberen te overtuigen — hebben ze het beeld van Amerika in de ogen van de moslims beschadigd, en de verdeeldheid binnen de Verenigde Staten verdiept. Ze weigerden ook om iedere veranderig van locatie te overwegen. Men zou kunnen stellen dat een dergelijke concessie niet opgelegd kan worden, maar zou dat hun vermeende doelen niet beter gediend kunnen hebben?

Als u zich de controversiële en moeilijke taak op de schouders neemt van het bouwen van een islamitisch centrum, direct naast Ground Zero, zou u dan niet extra voorzichtig zijn om me de locatie het een verdeeldheid veroorzakende kwestie te maken?

Maar inderdaad, als degenen die achter dit project zitten werkelijk gericht waren op matiging en wederzijdse tolerantie, zou het project waarschijnlijk gelukt zijn, zelfs ondanks de oppositie. Zij hadden immers iedereen al aan hun zijde — de stedelijke overheid en de massamedia. Klachten kunnen gemakkelijk buiten beschouwing worden gelaten in de hoop dat het succes zou gaan bewijzen dat ze abuis waren.

In plaats daarvan zitten we nu gevangen in een debat tussen het bouwen-op-deze-plaats-is-beledigend-kamp en het niet-bouwen-is-islamofibie-kamp. Zoals gebruikelijk, worden door stellingname feiten soms minder goed zichtbaar.

Zou de moskee gebouwd moeten worden? Dat is een zaak voor anderen om over te debatteren. Als analist houdt me dat niet werkelijk bezig. Immers, het meningsverschil over de bouw staat het begrijpen van de echte problemen in kwestie in de weg. Of het nu wel of niet gebouwd wordt, of zou moeten worden gebouwd; er worden hier belangrijke lessen geleerd.

————————

Dit is een vertalig van A Totally Different Approach on the “Ground Zero Mosque” Controverse door Barry Rubin, directeur van het Global Research in International Affairs Center (GLORIA) en uitgever van het Middle East Review of International Affairs (Meria). Zijn meest recente boeken zijn The Israel-Arab Reader (zevende druk), The Arab Struggle for Democracy in the Middle East (uitg. Wiley), en The Truth About Syria (uitg. Palgrave-Macmillan). Zijn artikelen verschijnen onder andere op Gloria Center en Rubin Reports

Comments

By Max on September 15th, 2010 at 12:26

De islam is, en daar zijn wij nooit onduidelijk over geweest, een walgelijke totalitaire, misogyne, antisemitische, moordzuchtige, homofobe oorlogsdoctrine die slechts haar gelijke kent in het nazisme.En dat is ook de reden dat het mogelijk is, of eigenlijk mogelijk gemaakt werd dat er een mega-moskee geopend gaat worden op een spreekwoordelijke steenworp afstand van de plek waar radicale moslims nabij de 3.000 mensen vermoorden op een nog altijd ondenkbare gruwelijke wijze.Zijn we het geweld van 11 september alweer vergeten?Ik mis respect voor de slachtoffers en nabestaanden van het drama op 11 september 2001. Vrijheid van godsdienst is een groot goed en een speerpunt van de westerse democratische beschaving. Maar waarom moet dit hier? Het moslimcentrum-inclusief moskee- kan ook elders in New York gebouwd worden en zo wederzijdse gevoelens respecteren.Gesteld dat de Duitsers op het idee kwamen om een ’Germaans-Arisch’ cultureel centrum te gaan vestigen in Auschwitz, zou dan niemand protesteren?Moet een vrije samenleving de bouw van moskeeën toestaan in de wetenschap dat in bijvoorbeeld één van de belangrijkste islamitische landen ter wereld, Saudi Arabië, christelijke kerken en synagoges verboden zijn, en de stad Mekka verboden is voor alle niet-moslims?Voor vele moslims was 9/11 een klinkende overwinning op het decadente Westen en een stap op weg naar de wereldoverheersing door de islam. Daarom werd, ook in ons land, in vele moslimgemeenschappen op de avond van 11 september 2001 een bescheiden, maar vrolijk feestje gevierd. Ground Zero moskee [als overwinningstempel] is een ONNODIGE provocatie; het is een mes in de rug. Want denkt u nu werkelijk dat de plek per ongeluk zo dicht mogelijk bij de restanten van het WTC gekozen is? En denkt u nu werkelijk dat de openingsdatum, ofwel 11 september 2011, per ongeluk gepland is? Critici noemen Rauf een wolf in schaapskleren.De vader van de imam [Muhammad Abdul Rauf] die in principe hier een toonaangevende rol in heeft, kwam uit de Moslim Broederschap, de oudste terroristische organisatie in de wereld.Een interessante bijzonderheid is nog dat de New Yorkse imam baas is van een onderneming die Soho Properties heet. En die onderneming werkt weer nauw samen met het zogenaamde Cordoba Initiative, een non-profitorganisatie voor positieve interactie tussen de moslimwereld en het Westen. Daarnaast is er nog de American Society for Muslim Advancement (de zogenaamde ASMA). Die zou zogenaamd niets te maken hebben met de plannen voor een islamitisch cultureel centrum van imam Feisal. Maar Feisal zit wél in het bestuur van de ASMA en zijn vrouw, Daisy Khan, is er zelfs de voorzitster van.We weten dat het echtpaar van mening is dat terrorisme niets met de islam te maken heeft en dat ze vinden dat Amerika medeplichtig is aan de aanslagen. Aan welke ‘extremisten’ willen zij dan een boodschap afgeven met de bouw van de moskee? Aan Al Qaeda of aan de VS? In 2007 promootte Imam Faisal Abdul Rauf zijn boek “Gebedsoproep vanaf het puin van het World Trade Center” op een bijeenkomst in Maleisië van Hizb ut Tahrir, een fascistische islamitische organisatie die wereldwijd de sharia wil invoeren en in diverse landen verboden is.Ook wil hij Hamas niet als terroristische organisatie bestempelen en zei hij tegen een Australische krant dat de islamitische methode van oorlogvoeren niet beoogt om onschuldige mensen te doden.Cordoba zou voor veel moslims symbool staan voor het herstel van de hegemonie van de islam in de wereld.Met Cordoba wordt verwezen naar de islamitische overheersing van Andalusië. Al Andalus is een veelgebruikt referentiekader van radicale moslims, onder wie de architect van 9/11, Osama Bin Laden. Dit gegeven, tezamen met het feit dat men het Cordoba House Project wil openen op 11 september 2011, wijst op de werkelijke bedoelingen van Abdul Rauf.Cordoba was natuurlijk een bruggenhoofd voor de verdere islamisering van Europa. Net zoals later de belegering van Malta en Wenen door de Ottomanen.Rauf wil op ‘vreedzame’ wijze terug naar de tijd dat de moslims het grootste deel van de toen bekende wereld overheersten een tijd waarin, zoals in bijna alle moslimlanden van vandaag nog steeds het geval is, vrijwel alle andersdenkenden werden onderdrukt, vervolgd of vermoord. Volgens Shoebat[een voormalige Pales-tijnse moslimterrorist] is de ‘gematigde’ islam slechts een tactisch verzinsel, een misleidend voorwendsel om vaste grond in het vrije democratische Westen te krijgen, om deze democratiën vervolgens stukje bij beetje af te breken, totdat zij volledig onder de macht van de moslims zijn gebracht.Om het idee van een gematigd islamitisch centrum moet ik lachen. Moet er eerst een gematigde islam worden uitgevonden,toch? Mogelijk dat Bloomberg min of meer dezelfde mentaliteit heeft als Job Cohen bij ons.Dan is het zeer wel mogelijk dat de slappe houding van zowel Michael als Job in wezen wordt veroorzaakt door angst.In sommige politieke kringen lijkt men dus inderdaad de mening toegedaan dat een vrije democratie zich moet kunnen laten terroriseren door een religie die gebaseerd is op een boek dat openlijk oproept om de hele wereld desnoods met geweld onder islamitische heerschappij te brengen en Joden en christenen te vervolgen en te vermoorden.Maar vrees voor de islam is normaal en logisch. Wie zich verdiept in de Koran beseft dat Amerikaanse moslimkinderen leren dat de onderwerping van anderen en de invoering van de sharia (islamitische wetgeving) het doel is.Overal in West-Europese landen ziet men, zonder dat er oorlog voor moet worden gevoerd, westerse organisaties in het stof kruipen voor islamitische bedreigingen of eisen. Of dat nu het schrappen van kerstliedjes op gemengde scholen betreft, het verschaffen van halal voedsel voor alle leerlingen op een school, het weigeren van lessen over de Holocaust, of voor alle gevangenen van penitentiaire inrichtingen dezelfde halal maaltijd, overal ziet men dit sluipende binnendringen van niet-westerse ideeën, gewoonten en religieuze concepten.