Als ik de muezzin wil horen, ga ik wel naar het Oosten

By • on August 30, 2010

Naïef, goedgelovig, leugenachtig: dat is hoe SPD politicus dr. Thilo Sarrazin (65) de Duitse immigratiepolitiek beschrijft in zijn boek “Deutschland schafft sich ab; Wie wir unser Land aufs Spiel setzen” [“Duitsland schaft zich af; Hoe wij ons land op het spel zetten”]. Door dit boek is — voorspelbaar — al voor verschijning en nog voordat ook maar iemand het boek in zijn geheel heeft kunnen lezen “de pleuris” uitgebroken:

Zelden heeft een boek dat nog niet is verschenen tot zoveel kritiek geleid. De bondskanselier en SPD-leider distantiëren zich van de stellingen van Staatsbankier Thilo Sarrazin, die meent dat te veel immigranten Duitsland dommer maakt.

De protesten zijn aangekondigd en de politie is gewaarschuwd, als op maandag (30 augustus) om klokslag elf uur de in Istanbul-geboren moslimschrijver Necla Kelek (van “Bittersüße Heimat”), het nieuwe boek van Staatsbankier Thilo Sarrazin (65) tijdens een persconferentie in Berlijn presenteert.

De voorpublicaties in Bild en Der Spiegel van het 464 pagina’s dikke werk “Duitsland schaft zich af” leverden een hevige controverse op zoals geen ander boek ooit heeft kunnen teweegbrengen. De voormalige Berlijnse senator hekelt in zijn boek het Duitse integratiebeleid als “volledig mislukt,” de instroom van moslim-immigranten maakt Duitsland “steeds armer en dommer.”

Hieronder één van de voorpublicaties uit BILD.

Als ik de muezzin wil horen, ga ik wel naar het Oosten

door Thilo Sarrazin

Ongecontroleerde immigratie kan op elk moment de staatkundige structuren bedreigen en de stabiliteit van een samenleving ondermijnen. Het Chinese keizerrijk had daarom haar Grote Muur, de Romeinen hadden hun Limes. Op geen enkel moment was het veiligstellen van het grondgebied en de regulering van de immigratie er iets triviaals. De uit deze kwesties voortvloeiende complicaties bedreigden staten en samenlevingen in de kern en drongen er diep in door, en telkens opnieuw ging het gepaard met bloedige orgieën en geweld.

In Duitse media wordt dit doorgaans angstvallig verborgen gehouden. Immigratiekwesties worden vaak door hen behandeld met een geheven vermanend vingertje en een houding die waarschijnlijk het meest treffend te kenschetsen is met de spreuk: “Blief, Blief, Blief, We hebben allen lief.” Deze benadering is even onhistorisch als onnozel. Nog meer te betreuren is dat de Duitse politieke elite zijn standpunt over migratie grotendeels laat bepalen door de stemmen uit de media. Zij loopt daarmee het risico zich zowel van de mensen te vervreemden als de kern van de problematiek.

De groeiende instroom, waar rechts-populistische bewegingen in vele Europese landen op inspelen — maar ook het referendum over de acceptatie van minaretten, zoals in Zwitserland werd gehouden — is het gevolg van de overwegend onhistorische, naïeve en opportunistische migratiepolitiek van de Europese overheden.

In alle betrokken landen — of het nu Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Nederland, België, Denemarken of Noorwegen betreft — doet men bij de groep moslim-migranten vergelijkbare waarnemingen, namelijk:

  • beneden-gemiddelde integratie op de arbeidsmarkt;
  • boven-gemiddelde afhankelijkheid van sociale uitkeringen;
  • beneden-gemiddelde deelname in het onderwijs;
  • boven-gemiddelde vruchtbaarheid;
  • ruimtelijke segregatie, met de neiging tot het doen ontstaan van parallelle gemeenschappen;
  • boven-gemiddelde religiositeit met groeiende hang naar traditionele en fundamentalistische stromingen in de islam;
  • een boven-gemiddelde criminaliteit, van “gewone” geweldsmisdrijven op straat tot deelname aan terroristische activiteiten.

In Duitsland werkt een leger van integratiecommissies, islam onderzoekers, sociologen, politikologen, organisatie-vertegenwoordigers en een groep naïeve politici hand in hand en intensief aan de bagatellisering, zelfverloochening en probleemonkenning.

Het is bijzonder populair om de critici van de islam een gebrek aan tolerantie te verwijten. Daarbij wordt een belangrijk onderscheid gemaakt onder het mom van: Liberaal kan, ja moet men zijn ten opzichte van overtuigingen en levensstijlen die afwijken van die van onszelf. Maar deze liberaliteit mag dan niet van toepassing zijn op hen die deze afwijkende overtuigingen en levensstijlen juist niet willen dulden.

De 18-jarige moordenaar Ayham Sürücü — die in februari 2005 in Berlijn in opdracht van zijn streng gelovige Turks-Koerdische schoonfamilie zijn vijf jaar oudere zuster Hatun Sürücü doodschoot, omdat ze een afwijkende levensstijl had — was diep religieus, en een representant van een breed gedeelde opvatting onder moslims. Is het onliberaal als men over dit over soort van religie, ook als het niet direct tot moord leidt, een waardeordeel uitspreekt?

Dat de sterke groei van een moslimse minderheid in Europa zorgwekkend is, moet zeer zeker niet met vreemdelingenhaat verward worden. Onder de moslim-immigranten in Duitsland kan men een beneden-gemiddelde arbeidsparticipatie vaststellen. Slechts 33,9 procent van hen verdient de kost met werk en economische activiteit. Bij de bevolking zonder migratieachtergrond is dat 43 procent.

Vaak wordt er dan op gewezen dat veel islamitische immigranten vooral zelfstandigen zijn. Zo zijn er ongeveer 80.000 zelfstandigen in Duitsland met een Turkse migratieachtergrond, dat is inclusief 40.000 in de levensmiddelenhandel.

Toch ligt het percentage zelfstandigen onder moslim-immigranten beduidend lager dan die van de Duitse bevolking en andere allochtone groepen — in 2007 slechts 6,8 procent, vergeleken met immigranten uit EU-landen (12,4 procent), uit Zuidoost-Azië (13,9 procent) en het zelfstandigen zonder een migratie-achtergrond (10,4 procent).

Gerelateerd aan de beroepsbevolking, leven onder de moslim-migranten vier keer zo veel mensen van werkloosheidsuitkeringen en bijstand dan de Duitse bevolking. Geheel anders echter is de situatie onder de migranten uit de EU-lidstaten. Hun arbeidsparticipatie bedraagt 44,2 procent, wat zelfs nog iets hoger is dan dat van de autochtone Duitsers.

Van de in Duitsland levende mensen met een moslimse migratieachtergrond heeft 30 procent überhaupt geen schooldiploma en heeft slechts 14 procent de middelbare school afgemaakt.

Het is opmerkelijk dat de migranten uit de EU en uit Zuid- en Oost-Azië niet soortgelijke problemen kennen. Van de kinderen van Vietnamese contractwerknemers uit het voormalige Oost-Duitsland weet tot zelfs 80 procent de middelbare school af te maken, een hoger percentage dan de Duitsers.

Discriminatie als oorzaak voor dit gebrek aan succes van de moslimse immigranten is uitgesloten, aangezien groepen van migranten uit het Verre Oosten of India, die er nog meer als vreemde uitzien dan Turken en Arabieren, in sommige gevallen zelfs de Duitsers voorbijstreven.

De relatieve mislukking kan ook nauwelijks worden toegeschreven aan aangeboren capaciteiten en talenten, daar het betrekking heeft op moslimse migranten van verschillende herkomst. Een raadsel is ook waarom de voortgang binnen de tweede en derde generatie, voor zover daar al sprake van is, bij de moslim-immigranten veel minder is dan bij anderen.

Een deel van de Duitsers — inclusief de elite — heeft het probleem nog niet eens in de gaten. In hun leef-, woon- en werkomgeving komen moslim-migranten alleen maar voor als schoonmaker of als exotisch decor bij een zeldzaam bezoek aan Berlijn-Kreuzberg [het Slotervaart van Berlijn]. Een deel van de intellectuelen en de liberale pers lijkt zich zelfs in stilte erover te verkneukelen dat de moslimse immigratie de Duitse samenleving ondermijnt.

Wat deed de Amerikaanse overheid voor de integratie van Duitse-, Joodse, Ierse en Italiaanse immigranten? Die integreerden zichzelf, omdat ze geen andere keuze hadden als ze er wilden blijven. Daar was geen maatschappelijk draagvlak voor importbruiden. De gebrekkige integratie in Duitsland ligt aan de houding van de moslimse immigranten.

Ik zou wensen dat ook mijn achterkleinzoon over 100 jaar nog in Duitsland zou kunnen leven — als hij dat zou willen. Ik wil niet dat het land van mijn kleinkinderen en achterkleinkinderen grotendeels moslims is, dat er in grote delen van Duitsland Turks en Arabisch gesproken wordt, de vrouwen een hoofddoek dragen en het dagelijkse ritme wordt bepaald door de gebedsoproep van de muezzins. Als ik dat wil ervaren, kan ik ook een vakantie naar het Oosten boeken.

Ik wil niet dat wij vreemdelingen in eigen land gaan worden.

———————

Comments

By Clyde Westwood on August 30th, 2010 at 22:20

Uit gewoonte kijk ik altijd eerst naar het nieuws van de Duitse satellietzender N24. Daar zag ik gisteravond om 19:00 uur Thilo Sarrazin in een persconferentie en hij zei dit: “Wer keine gute Bildung hat, wer unsere Kultur ablehnt, der wird als Zuwanderer langfristig mehr kosten verursachen als er der Gesellschaft bringt”. Helemaal niet verbazend dat deze opmerking(die volledig correct is)door dat linkse Nova en Twan Huys werd weggelaten. Opmerkelijk dat Nova zijn eigen onderzoeker Siem Eikelenboom niet om commentaar heeft gevraagd, omdat de opmerking van Sarrazin door het boek van Eikelenboom worden bevestigd. Die details vindt u op: http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=7085